उद्योग होइन, पार्टी खोल्ने होड : देश फर्कने बमबहादुर नेपालीको कथा

उमेस भट्ट रियाद – साउदि
— विदेशमा १६ वर्ष बिताएर स्वदेश फर्किएका बमबहादुर नेपालीको मनमा एउटा मात्र सपना थियो — अब आफ्नै देशमा केही गर्छु, रोजगार सिर्जना गर्छु, उद्योग खोल्छु। तर जब उनी विमानस्थलबाट बाहिरिए र गाउँ फर्किए, उनले देखे — देशमा उद्योग होइन, पार्टी खोल्ने होड चलेको रहेछ।

“म सोचेको थिएँ, अब देशमा कलकारखाना खुल्दैछ, युवाले रोजगारी पाउँदैछन्, उत्पादन बढ्दैछ,” बमबहादुर भन्छन्, “तर यहाँ त मान्छेपछि पार्टी खोलिन्छ, सिद्धान्त होइन, स्वार्थको व्यापार भइरहेको छ।”

बमबहादुर नेपालीले साउदी अरबमा १६ वर्ष मेहनत गरेर अलिकति पुँजी बटुलेका थिए। त्यो पैसाले उनले सानो व्यवसाय सुरु गर्ने योजना बनाएका थिए — कृषि वा स्थानीय उत्पादनमा लगानी गर्ने सोच। तर गाउँ फर्केपछि उनले महसुस गरे — योजना बनाउन सजिलो छ, कार्यान्वयन गर्न असम्भवजस्तै।
नीति अस्पष्ट, सहयोग शून्य, अनि सबैको ध्यान राजनीति र गुटबन्दीमा।

“यहाँ जो काम गर्न खोज्छ, उसलाई सहयोग होइन, अवरोध भेटिन्छ,” उनी भन्छन्, “तर जसले भाषण गर्छ, पार्टी बनाउँछ, उसलाई हातेमालो र ताली पाइन्छ।”

देशमा यसरी हरेक दिन नयाँ पार्टी जन्मिँदै छन्। एउटाको असन्तुष्टिबाट अर्को बनिन्छ, अर्कोको महत्वाकांक्षाबाट तेस्रो। जसरी बजारमा नयाँ मोबाइल मोडल आउँछ, त्यसरी नै नयाँ पार्टीका नाम, झण्डा र घोषणाहरू आइरहेका छन्।
तर तीमध्ये कति देशको उत्पादन बढाउनेतर्फ केन्द्रित छन्? उत्तर खोज्दा बमबहादुरको आँखा रसाउँछ।

“हामीले विदेशमा पसिना बगाउँछौं, उनीहरूले यहाँ भाषण बगाउँछन्,” उनी व्यङ्ग्य गर्छन्।
उनका अनुसार देशलाई पार्टी होइन, उत्पादन चाहिएको हो; भाषण होइन, नीति चाहिएको हो।

तर निराशामाथि पनि उनको मनमा सानो आशा बाँकी छ।
“साँचो परिवर्तन त्यही दिन सुरु हुन्छ, जब युवाले पार्टी होइन, उद्योग खोल्ने प्रतिस्पर्धा गर्छन्,” उनी मुस्कुराउँदै भन्छन्।

बमबहादुर नेपालीको कथा केवल उनको व्यक्तिगत अनुभव होइन — यो हजारौं परदेशी नेपालीको साझा कथा हो, जसले देश फर्कँदा आशा बोकेर आउँछन् तर हकीकतको धुलोमा ती सपना हराउँछन्।
देशमा कहिले कलकारखाना र उद्योग खोलिन्छ, त्यो त समयले बताउनेछ, तर अहिले भने मान्छेपछि पार्टी खोल्ने संस्कृतिले देशको दिशा अनिश्चित बनाइरहेको छ।